(Фотографија од 1997, коментирана од 30 годишна дистанца, за тие што се сеќаваат, но и за тие што поим немаат за што се работи)
Во просторијата владееше тешка тишина, карактеристична за официјален собир, додека млад човек стоеше зад дрвената говорница. Облечен во темна дуксерица со капуљача, тој остро се издвојуваше од редовите постари мажи што седеа пред него, од кои повеќето носеа традиционални, функционерски темни костуми и вратоврски. Тој го спушти погледот кон своите белешки, чувствувајќи како тежината на нивните заеднички погледи притиска врз него од спротивната страна на долгите, исполирани маси.
Присутните го набљудуваа со мешавина од скептицизам и љубопитност. Во првиот ред седеше маж со темна коса и брада, со цврсто скрстени раце и израз на лицето што не откриваше ништо (Б.Ц). До него, еден постар човек со седа коса (Љ.Т) беше благо наведнат нанапред, со набрано чело, внимателно слушајќи. Зад нив, други официјални лица шепотеа или се потпираа на рацете, чекајќи да слушнат што има да каже младичот кој автентично не припаѓаше на овој собир.
Во позадина, големите двокрилни дрвени врати останаа затворени, а ѕидовите на салата, украсени со шари, како да ја одразуваа „свеченоста“ на настанот. Во далечината стоеше снимател, бележејќи го моментот за публиката која е далеку надвор од овие ѕидови. И покрај неговата лежерна облека, младиот човек го задржа вниманието на присутните, подготвен да упати порака до оние во чии раце беа лостовите на моќта.
Никој никогаш не дозна, дали разбраа?
Првпат објавено на Facebook, 4.9.2026.