Три милиони евра за подобри услови за спорт во 30 училишта звучат добро. Но салите и игралиштата сами по себе не создаваат спортска нација.
Вистинскиот проблем е што спортот во Македонија одамна престана да биде достапно право на секое дете и стана услуга што родителите ја плаќаат приватно. Месечна членарина од 2.500 денари за две деца значи 60.000 денари годишно — речиси 1.000 евра. На тоа треба да се додадат спортска опрема, патувања, турнири, летни и зимски кампови. Колку македонски семејства можат да го издржат тој товар?
А што се случува со децата чии родители не можат да платат? Тие остануваат надвор од клубовите, надвор од натпреварите и надвор од системот. Државата им гради сала, но не им овозможува организирано и бесплатно да спортуваат во неа. Тука е суштината на проблемот. На Македонија не ѝ се потребни само нови спортски објекти. Потребна ѝ е сериозна реформа: бесплатен и масовен училиштен спорт, локални лиги, редовни натпревари, стручни тренери и клубови достапни за секое дете — без оглед на приходите на неговото семејство.
Младите што немаат организирани активности полесно остануваат на улица, пред екраните или се изложуваат на пороци како пушење, алкохол и дрога. Спортот не е украс во образовниот систем. Тој е превенција, дисциплина, здравје, заедништво и инвестиција во иднината. Да вложиш три милиони евра во инфраструктура е добро. Да немаш систем што ќе ги внесе сите деца во тие сали е промашена политика.
Спортот не смее да биде привилегија на децата чии родители можат да платат. Спортот мора да биде право на секое дете.
Првпат објавено на Facebook, 16.9.2026.